Tja, wie wil er nou niet in onze stad een geweldig winkelaanbod, prachtige kroegen, uitstekende restaurants en hotels in alle sterrenklassen. Zolang daar ruimte, klanten en ondernemers voor zijn, kun je dat rustig aan de markt overlaten. De sturing die je daar als gemeente aan geeft, gebeurt met name door bestemmingsplannen die de gewenste ruimtelijke en economische structuur regelt en door gemeentelijke verordeningen die bijvoorbeeld horecaconcentratiegebieden aanwijzen en bepalingen uit de Wet Milieubeheer toepast bij verschillende categorieeen horeca. Verder is op 20 april 2004 de Detailhandelsstructuurvisie vastgesteld door de gemeenteraad die een toetsingskader biedt en die als hoofdlijn heeft: Het behouden en versterken van de Euregionale winkelfunctie van de binnenstad, eigentijdse winkelcentra voor de dagelijkse boodschappen in wijken en dorpen en concentratie van gericht bezochte volumineuze detailhandel. Alle nieuwe initiatieven behoren te worden getoetst aan dit beleid. Daarin wordt ook beschreven dat de binnenstad een compacte opzet heeft en dat er de laatste jaren veel uitbreiding en vernieuwing is geweest en we even pas op de plaats maken. Dat is trouwens iets heel anders dan de stad op slot zetten, daarbinnen is nog veel mogelijk. Ook is door de Raad vastgesteld, op 11 juli 2005, het Ontwikkelingskader horeca 2005-2015 dat eveneens gemeente en ondernemers een toetsingskader biedt.
Niets aan de hand dus? Nou nee. Tot onze verbazing komen er allerlei nieuwe plannen en rapporten voorbij, zoals voor de Spoorzone en de Kop van de Boulevard, nieuwe gebieden, waarin ook allerlei horeca en detailhandelruimte werd beschreven. Met wel heel veel toegevoegde extra vierkante meters ontwikkelingsruimte die we niet kunnen terugvinden in het bestaande beleid. Reden voor de VVD om samen met BBE op 12 december 2008 een motie in te dienen in de Raad om een onderzoek te starten naar het aantal gewenste vierkante meters horeca en detailhandel in de stad. Naar aanleiding van deze motie is het zogenaamde BRO-rapport opgesteld.
Gezien de omvang van de leegstand en de beperkte marktmogelijkheden is BRO van mening dat de komende 5 jaren zeer voorzichtig met nieuwe uitbreidingen moet worden omgesprongen. Voor grotere winkel- en horecaprojecten in of aansluitend aan de binnenstad is komende jaren geen marktruimte.
Voor de detailhandel geldt als eerste aandachtspunt aanpak van de huidige leegstand en versterking van de binnenstad van binnenuit. Het accent voor de toekomst van de detailhandel ligt in het onderscheidend vermogen. De horeca functioneert volgens het rapport matig. Landelijke trends wijzen bovendien op toenemende lastendruk en deels zelfs afnemende uitgaven in de horeca. En vanwege het feit dat de horeca op dit moment matig draait, zowel naar kwantiteit als kwaliteit, en vanwege de ambitieuze ontwikkelingsopgave in binnenstad en Roombeek, is ook daar de komende 5 jaar in principe geen vestiging van horeca op nieuwe locaties meer mogelijk. Overigens is de waardering van het publiek voor de horeca in de binnenstad goed te noemen met een rapportcijfer van rond de 7,7. De uitkomsten van het BRO rapport zullen worden meegenomen in geactualiseerde nota’s voor de horeca en de detailhandel.
Tot zover tevredenheid bij de VVD dat de motie ter harte is genomen en uitgevoerd. Maar wat ons stoort is dat er beleid wordt vastgesteld door de gemeenteraad en dat dat compleet vergeten wordt als er nieuwe plannen zijn! En dat er zelfs niet de moeite wordt genomen om bestaande beleidsnota's te actualiseren, voordat er uitgebreide nieuwe plannen worden opgesteld. En we wensen ook geen ad hoc rapportjes waarin “door de oogharen heen” gekeken wordt naar uitbreiding horeca en detailhandel! Ogen wijd open en het verstand erbij! Want wie wil er nou in onze stad leegstaande winkels, zieltogende kroegen, failliete restaurants en amper fatsoenlijke hotelkamers?
Sinds jaar en dag hebben boeren en natuurbeschermers in Enschede uitstekend samengewerkt. Ik ben daar wel een beetje trots op. Zo werd in de jaren negentig het natuurgebied Aamsveen ingrijpend uitgebreid en versterkt door medewerking van boeren. Boeren stonden hun gronden in en naast het Aamsveen af en ruilden dat tegen andere grond. Boerenbedrijven naast het Aamsveen werden verplaatst naar een verder af gelegen plek zodat het natuurgebied geen last zou hebben van veebedrijven. Landbouw en natuurbescherming blij. Inmiddels gaat het erg goed met het Aamsveen. Het veen groeit weer, het aantal diersoorten is de afgelopen tien jaar flink toegenomen. Totdat men in Den Haag het Aamsveen en een aantal andere natuurgebieden rond Enschede aanwees als Europese Natura 2000 gebieden en daaraan zulke hoge eisen verbond dat per saldo in heel Enschede alle boerenbedrijven op slot moeten. Geen koe of varken mag er meer bij. En de strengste eisen gelden juist voor die bedrijven die tien jaar geleden verplaatst zijn ten behoeve van het Aamsveen!
In Europa wil men een samenhangend netwerk van natuurgebieden oprichten. Ieder land moet een aantal gebieden daarvoor aanwijzen. Dat is een goede zaak en het Aamsveen hoort daar zeker bij. Daarover hoort U mij niet klagen. Maar Nederland pakt die opdracht wel heel anders aan dan de Duitsers. In Duitsland voert men de eisen van Europa letterlijk uit. Maar in Den Haag vond men het een goede gelegenheid om de milieudoelen extra uit te breiden. Nederland voert niet gewoon de eisen van Europa uit, nee, er worden nog tien scheppen bovenop gedaan. Gevolg is dat landbouwbedrijven tot op een tiental kilometers van die natuurgebieden op slot gaan. Niet omdat Europa dat wil, maar omdat Den Haag de eisen flink heeft opgeschroefd zonder een seconde te denken aan de gevolgen voor de landbouw. We hebben in Enschede altijd geprobeerd een goede balans te vinden tussen de belangen van de landbouw en de belangen van de natuur. Maar door de krankjorume besluiten van Den Haag is die balans nu helemaal doorgeslagen.
In onze lucht zit een hoop stikstof die onder meer neerslaat op natuurgebieden. Veel natuurgebieden herbergen zeldzame plantensoorten die alleen gedijen op arme bodem. Als de bodem verrijkt wordt door de aanvoer van stikstof (via het grondwater of via de lucht) verdwijnen zeldzame planten en wordt het oorspronkelijke ecosysteem verstoord. Een deel van de stikstof in de lucht wordt veroorzaakt door veebedrijven. Maar het overgrote deel is afkomstig uit het verkeer de industrie en de rest van de maatschappij. Het is dan ook buitengewoon onrechtvaardig dat het probleem eenzijdig wordt afgewenteld wordt op de landbouw.
In Enschede hebben we ons altijd keurig aan de milieuwetgeving gehouden (in tegenstelling tot sommige andere gemeenten). Daarom zijn in Enschede niet grote concentraties van varkens- en kippernbedrijven ontstaan en kennen we niet de onacceptabele mestoverschotten zoals in sommige delen van Brabant. In Enschede zijn de afgelopen 30 jaar juist veel kleinschalige bedrijven verdwenen. Daardoor ontstond er milieuruimte voor de overgebleven bedrijven om te groeien. De Enschedese landbouw heeft het niet makkelijk. De grond is duur en in het kleinschalige coulissenlandschap is het veel moeilijker boeren dan in de grootschalige Noordoostpolder. Schaalvergroting is nodig om de kostprijs te verlagen en op de internationale markt mee te komen. Een verbod op uitbreiding, want daar komt het beleid op neer, draait onze veebedrijven de nek om.
Naar mijn mening is hier een grens bereikt. We hebben in Enschede altijd een goed evenwicht bewaard tussen goede natuurbescherming en een gezonde landbouw. Mestexcessen hebben we hier nooit gehad. Integendeel, vanuit de landbouw zijn er de afgelopen 30 jaar allerlei initiatieven geweest om de natuurwaarden in ons buitengebied (zoals van het Aamsveen) te versterken. Dat werpt inmiddels zijn vruchten af. Maar met één oekaze vanuit Den Haag worden zonder reden de eisen zo opgeschroefd dat de toekomst van onze volledige landbouw op het spel komt te staan. In Enschede, en veel andere delen van Overijssel. Ik heb hier maar één woord voor: waanzin. Als de minister niet op haar schreden terugkeert, dan moet de gemeente weigeren dit beleid uit te voeren en kiezen voor ‘bestuurlijke ongehoorzaamheid’. Wij zijn als gemeente niet gehouden om beleid van het Rijk uit te voeren dat onredelijk, onrechtvaardig en onnodig is.
Komend met de fiets, auto of stoomtrein naar het centrum van Boekelo zie je de karakteristieke industriële gebouwen van weleer. Bij de bebouwing van de Bleekerij zijn deze waardevolle cultuurhistorisch gevels behouden voor de identiteit van de locatie en ter versterking van het centrum van Boekelo. Waarom wil de gemeente dan nu dat het uitzicht op deze panden wordt weggenomen door toe te staan dat een drie meter hoge (!) stenen muur langs de spoorlijn wordt gebouwd?
Via een aantal personen heb ik in juni reeds gehoord dat de projectontwikkelaar Ter Steege vanwege de kredietcrisis een aanpassing van de bouwplannen langs de spoorlijn en tegenover het perron wil. Dit laatste omdat zij de geplande panden met voorzieningen niet kan slijten aan de markt. In plaats daarvan wil de projectontwikkelaar grote aaneengeschakelde huizen direct aan de spoorlijn bouwen. In de stadsdeelcommissie van 23 juni jl. heb ik wethouder Myra Koomen van het CDA gevraagd of dit correct was. Zij bevestigde dit, maar stelde mij gerust door te zeggen dat dit nog slechts plannen waren en zij nog in onderhandeling met de projectontwikkelaar verkeerden.
Tot mijn grote verbazing heeft de gemeente zich laten ompraten door de projectontwikkelaar en heeft zij haar plannen aangepast. Voor het afschermen van de tuinen van de te bouwen huizen zal een grote stenen muur van zeker drie meter hoog gebouwd worden aan de spoorlijn. Een dergelijke afscheiding zou in het Berlijn van de vorige eeuw niet misstaan hebben. Toeristen zullen komend met de trein een ‘mooi’ aanblik hebben op een hoge kale muur. Van het cultuurhistorische erfgoed is – zowel vanaf het perron als vanaf het centrum van Boekelo – slechts de schoorsteen nog te zien.
Gelukkig moet de gemeenteraad de plannen goedkeuren alvorens ze kunnen worden gerealiseerd. U begrijpt dat de VVD tegen deze wijziging van de plannen zal stemmen. Tot die tijd zal ik in de eerst volgende stadsdeelcommissievergadering de wethouder vragen waarom de gemeente überhaupt met deze wijziging in de plannen verder gaat. Niet alleen zo wordt zo een beeldbepalend stukje van Boekelo bedorven. Maar de uren die ambtenaren moeten besteden aan de wijziging van de plannen is ook nog eens pure verspilling van gemeenschapsgeld. Als onderdelen van een goedgekeurd plan bij verkoop blijken tegen te vallen, is dat een ingecalculeerd risico dat de projectontwikkelaar – en niet de gemeenschap – heeft te dragen!
De verkoop van softdrugs (wiet) is al jaren een punt van discussie in Nederland. Niet alleen omdat we binnen Europa het enige land zijn waar de verkoop daarvan wordt gedoogd, maar ook omdat we geen duidelijkheid hebben en dus ook niet kunnen controleren waar de wiet die wordt verkocht vandaan komt, de zogenaamde 'achterdeurproblematiek'. Op zich een rare situatie. Daarom is het goed dat er landelijk wordt nagedacht over een duidelijker beleid als het gaat om softdrugs. Volgens het college is het kabinet Balkenende IV niet voornemens om het huidige sofdrugsbeleid te wijzigen. Toch wil het College bij de Minister van Justitie kenbaar maken dat zij het belangrijk vindt om betrokken te worden bij de voorbereidingen van eventuele wijzigingen van het huidige softdrugsbeleid en in het bijzonder een proef voor het oplossen van de 'achterdeurproblematiek'.
Dat er door ons College op een actieve manier aandacht wordt gevraagd voor deze problematiek vindt de VVD een goede zaak. Maar dit experiment roept wel heel grote vragen op. Betekent het bijvoorbeeld dat de gemeente zelf hasj gaat verbouwen? Bijvoorbeeld bij de DCW? Gaan we dan vervolgens alle Enschedese coffeeshops, en misschien wel heel Twente beleveren? Voordat het College zo'n heikel experiment voorstelt zou ik toch wel wat randvoorwaarden willen meegeven om te voorkomen dat er dingen gebeuren die we met z'n allen niet willen. En hoe zit het met de kosten van zo'n experiment? Komen die volledig voor rekening van onze gemeente? Volgens mij had het college niet zomaar een toezegging moeten doen aan de Minister om mee te doen aan dit experiment voordat het met de Raad had overlegd over alle mogelijke consequenties. Want dat is nauwelijks gebeurt. Voor zo'n gevoelig onderwerp kan dat niet.
Het zal u vast niet zijn ontgaan dat er de laatste tijd veel commotie is ontstaan rond de thuiszorg in Twente. Doordat de drie grootste zorgaanbieders in de regio hebben besloten zich niet in te schrijven voor de nieuwe aanbestedingsronde, zullen veel huishoudelijke hulpen binnenkort een andere werkgever krijgen. Geen leuke situatie, voor zowel de medewerkers van de thuiszorg als voor de cliënten, voor wie het niet zeker is dat het vertrouwde hulp vanaf volgend jaar nog wel over de vloer komt. Maar het is een direct gevolg van de keuze tot marktwerking in de zorg en de opdracht die wij als gemeenteraad het college hebben meegegeven: namelijk goede huishoudelijke hulp inkopen voor een voor alle partijen redelijke prijs. Hierin lijkt wethouder Wallinga uitstekend geslaagd.
In de aanbestedingsronde is door de dertien samenwerkende Twentse gemeenten een maximumtarief vastgesteld: €19,- voor Huishoudelijk Hulp 1 en €22,55 voor Huishoudelijke hulp 2. Huishoudelijke hulp 1 beperkt zich tot eenvoudig schoonmaakwerk. Veruit de meeste thuiszorgaanvragen behelzen deze vorm van hulp. Bij huishoudelijk hulp 2 hebben de medewerkers van de thuiszorg daarbij ook lichte zorgtaken. Zijn de geboden bedragen nu te laag om goede zorg te kunnen leveren? De huidige aanbieders van thuiszorg gaven aan met dit bedrag niet uit de voeten te kunnen en weigerden in te schrijven. Het is dan wel frappant om te vernemen dat er maar liefst negen thuiszorgorganisaties zijn die wel degelijk voor dit bedrag thuishulp kunnen aanbieden. Een gemeente is niet te verwijten dat deze zoveel mogelijk waar voor het dure gemeenschapsgeld wil krijgen, ik vind het daarom logisch dat er een keuze is gemaakt uit de negen inschrijvingen. Zeker omdat naast naar de prijs ook naar kennis en ervaring is gekeken. Daarnaast is er rekening gehouden met het feit dat veel thuiszorgers een nieuwe werkgever gaan krijgen. De wethouder heeft de harde garantie gekregen dat thuishulpen probleemloos kunnen overstappen naar de nieuwe zorgaanbieders, met behoud van arbeidsvoorwaarden en vakantiedagen. Deze belofte staat en zal wat de VVD betreft ook nagekomen worden. Maar de nieuwe thuiszorgorganisaties moeten eerst de tijd en het vertrouwen krijgen om de nieuwe situatie in goede banen te leiden.
Ik vind dat de wethouder goed werk heeft geleverd. Het is niet gemakkelijk om je rug recht te houden als bestaande relaties de hakken in het zand zetten. Dat is een compliment waard. Over de manier waarop de aanbesteding uiteindelijk tot stand gekomen is wel het nodige te zeggen. De raad heeft daarom unaniem een initiatiefvoorstel aangenomen, waarin de gang van zaken nog eens grondig tegen de lamp gehouden wordt.
Afgelopen maandag in de stedelijkecommissie sprak ik namens de VVD onze zorg uit over het groeiend aantal jongeren van onder de 27 die in de bijstand zijn terecht gekomen. Een van onze aanvullende vragen over het programma Werk & Inkomen geeft duidelijkheid over het aantal jongeren van onder de 27 die een bijstandsuitkering krijgen. Op 1 januari waren dat er 477, dat aantal groeide in 10 maanden met 222 tot 669. Zonder een krachtige aanpak zal een groot deel van deze jongeren voor zeer lange tijd afhankelijk worden van een bijstandsuitkering en ontstaat opnieuw een verloren generatie.
In onze bijdrage tijdens de Kadernota eind juni vroegen wij ook al aandacht voor dit probleem. Toen kwam wethouder Koomen nog ermee weg door maatregelen aan te kondigen. Zij doelde daarmee vooral op de Wet “Wij” die op 30 juni 2009, de dag na de behandeling van de kadernota, door de Eerste Kamer werd vastgesteld en op 1 oktober in werking is getreden. De VVD had toen ook al de wetswijziging niet nodig, omdat het ons inziens vanzelfsprekend is dat je uiterst vooruitstrevend met de toekomst van onze jeugd moet omspringen. Natuurlijk doen wij daarbij wel een beroep op het verantwoordelijkheidsgevoel van de jeugd zelf en natuurlijk ook van het bedrijfsleven. Het veel geroemde Enschedese Werkplein heeft natuurlijk niet stil gezeten sinds juni, maar de VVD is van mening dat daarbij er veel meer bestuurlijke aandacht nodig is om dit grote probleem te tackelen. Aanstaande maandag komen wij dan ook met een amendement om de programmadoelstellingen aan te scherpen en een van de programma indicatoren (nr 14, die toch niet was ingevuld) te vervangen door een indicator die specifiek gericht is op jongeren.
Maar de VVD wil meer, niet alleen de “Wat vraag”, maar ook voor de “Hoe vraag” willen we met een motie richting geven. We gaan het College maandag oproepen om in eerste instantie 200 leerervaringplekken in te kopen bij het Enschedese bedrijfsleven. Deze plekken zijn bedoeld om jongeren onder de 27 de mogelijkheid te bieden om voorlopig 2 jaar in 4 periodes van een halfjaar zich te oriënteren in verschillende bedrijven en of bedrijfstaken. Wij hopen hiermee te bereiken dat jongeren betrokken blijven bij de arbeidsmarkt en bij het herstel van de economie sneller weer op eigen benen komen te staan. Om dan ook de laatste vraag,”Wat mag het kosten”in te vullen heeft de VVD dekking gevonden om de eerste 200 plekken te financieren (±3,6 miljoen voor de komende twee jaar).
De VVD kan zich niet voorstellen dat er maandag er voor deze voorstellen geen meerderheid zal zijn dus bedrijven die mee willen doen, meldt u alvast aan bij het Werkplein!!!!!
woensdag, 09 september 2009 00:00 | 
